Að kynnast óvenjulegri göngugrind

Grein skrifuð af Greg Cooley, stofnanda 2LIV4

Afneitun

Ég held að það sé óhætt að segja að ég hafi verið í afneitun. Ég lagði ótrúlega hart að mér í endurhæfingu eftir slysið til að geta gengið eða haldið jafnvægi á fótunum nógu lengi til að komast áfram. Ég hef hins vegar nóg af örum á andliti og höfði til að sanna að það var vægast sagt óáreiðanlegt. Í mörg ár reyndi móðir mín að fá mig til að nota göngugrind, en ég streittist á móti og hélt áfram að segja sjálfum mér að ég þyrfti hana ekki.

Mamma veit best

Auðvitað getur ekkert haldist óbreytt að eilífu og einn daginn í vinnunni datt ég illa. Daginn eftir setti mamma mér úrslitakosti – annaðhvort veldi ég mér göngugrind innan tveggja vikna eða hún myndi velja eina fyrir mig. Auðvitað var ég enn í afneitun og hélt að hún væri ekki að meina þetta. En tveimur vikum síðar, trú orðum sínum, spurði hún hvort ég hefði fundið göngugrind sem mér líkaði.

Að finna þá réttu

Þetta síðdegi fór ég á netið og byrjaði að kynna mér göngugrindur. Ég vildi ekki eitthvað sem liti út eins og hefðbundin göngugrind, og eftir að hafa smellt á það sem virtust hundruð þeirra fann ég eina sem ég var tilbúinn að prófa. Síðar um kvöldið, þegar mamma hringdi og bað mig að senda henni upplýsingarnar, valdi ég Trionic Veloped.

Farðu ekki að heiman án hennar!

Vikuna eftir kom Trionic Veloped heim til mín. Það tók mig nokkurn tíma, en að endingu varð hann mitt græna American Express-kort; með öðrum orðum: „Farðu ekki að heiman án hans!“ Ég hef lagt hundruð mílna á Trionic Veloped minn og nota hann til að bera allt frá matvörum til tuttugu kílóa poka af köfunarbúnaði, auk dýrmætasta farmsins af öllu, loðnu krílanna minna tveggja, Dexter og Chewy.

Veloped minn hefur farið um allan heim, meðal annars til Karíbahafsins, Suður-Frakklands, Kúbu og Írlands. Ég hef notað hann á ströndinni, upp grýtta slóða og yfir hellulagðar götur, snjó og ís. Ekkert gott kemur af falli, en í þessu tilviki leiddi það mig að óvenjulegri göngugrind!