Þökk sé göngugrindinni minni lendi ég í skemmtilegum samskiptum.

Þegar ég kem að bátahöfninni og horfi út yfir víkina tek ég eftir tveimur tjöldum sem hafa verið reist lengra úti á einni bryggjunni með grillaðstöðu. Ég gríp myndavélina með kraftmestu aðdráttarlinsunni minni og festi hana á þrífótinn sem er festur við Veloped minn. Þarna eru tvær manneskjur með reiðhjól að tjalda. Ég tek nokkrar myndir á meðan ég legg af stað í áttina til þeirra. Ég bið alltaf um leyfi til að nota myndir og ég er líka forvitin að vita meira um þau.

Mér til ánægjulegrar undrunar sé ég að þetta eru tveir eldri herramenn. Þegar ég heilsa þeim fæ ég vinalegt „Halló“ til baka og einn þeirra bætir við: „Pino kann lítið sænsku.“

Þessir tveir heillandi herramenn, báðir á áttræðisaldri, koma frá Þýskalandi. Þeir hafa ferðast frá Gautaborg og gista nú hér í litla þorpinu Söråker. Með blöndu af ensku, sænsku og þýsku fræðist ég um ótrúlega hjólaferð þeirra. Núverandi markmið þeirra er Umeå, þaðan sem þeir ætla að taka ferjuna til Vaasa og hjóla áfram gegnum Finnland.

Þeir eru heillaðir af Veloped mínum, sem ég hef kallað Ninju því hún fer með mig „um holt og hæðir“. Ég er jafn heilluð og hrifin af þeim.

Nokkrum dögum síðar á sama stað hitti ég Romain, Frakka. Hann hefur líka hjólað frá Noregi, um Docksta í Ångermanland. Nú nýtur hann morgunverðar eftir að hafa gist í skýlinu. Hjólaferð hans frá Frakklandi hefur tekið 19 daga til Söråker. Við áttum ánægjulegt spjall á ensku. Hann hafði enga fasta ferðaáætlun eða tímaáætlun. Ímyndið ykkur að hitta þessa langferðahjólreiðamenn hér í Söråker. Ótrúlegt!

Ég gekk burt með bros á vör og hugsaði um hve heppin ég er að hafa Ninju mína með mér. Án Veloped hefði ég ekki ráðið við þessar göngur allt árið um kring, í rigningu og sól. Ég treysti á Ninju mína bæði fyrir hreysti mína og vellíðan.