Eftir ævistarf við að hugsa um aðra breyttist heimur Judi Martin á augabragði.

Hvað getur þú sagt okkur um sjálfa þig?

Ég heiti Judi Martin og er 61 árs. Allt mitt starfsævi var ég hjúkrunarfræðingur. Ég hafði svo mikla ástríðu fyrir lífinu. Ég ferðaðist, stundum ein. Ég fór ein til Ítalíu og einnig til Egyptalands og áfram til Jórdaníu til að heimsækja Petru. Ég elskaði að ganga. Það var mitt uppáhalds tómstundagaman. Ég elskaði að vera umkringd náttúrunni. Hún bæði örvaði mig og róaði! Árið 2010 missti ég litla barnabarnið mitt, sem var 2 ára. Áfall sem ég gleymi aldrei, því það var vegna vanrækslu. Ekki vissi ég að aðeins 5 mánuðum síðar myndi ég líka missa stóran hluta sjálfstæðis míns. Ég var í gönguferð í Yorkshire. Á öðrum degi varð ég fyrir heilaskaða sem breytti lífi mínu. Innanskúmsblæðingu. Ég lifði af eftir heilaskurðaðgerð og í raun óskaði ég þess að ég hefði dáið! Ég missti getuna til að vinna. Ég missti sjálfsvirðinguna. Ég missti getuna til að leggja til fjárhagslega. Ég varð þunglynd og með sjálfsvígshugsanir. Ég var skilin eftir með alvarlegan jafnvægisvanda sem erfitt er að lýsa. Svolítið eins og að vera drukkin án ógleðinnar. Lífið mitt var hræðilegt. Ég barðist svo hart við að halda áfram og gera það sem ég gat. Hver dagur var lifandi helvíti!

Hvers vegna hafðir þú samband við fyrirtækið Trionic?

Ég leitaði til félagsþjónustunnar til að athuga hvort þau gætu útvegað mér gönguhjálpartæki, sem þau gerðu góðfúslega. Ég þurfti að komast út, hvað sem það kostaði. Ég var að verða vitlaus af innilokun. Jæja, göngugrindin var hræðileg! Jafnvel á fínni möl kvaldi hún liðina í handleggjunum. Ég heimsótti National Trust-svæðið í nágrenninu og hvert sinn hélt ég að það yrði síðasta skiptið. Hún bilaði í sífellu. Hún olli mér of miklum sársauka og ég ákvað að nóg væri komið. Ég yrði aftur bundin við húsið mitt. Mér fannst ég gjörsamlega vonlaus. Svo vonlaus og svo þunglynd að ég reyndi tvisvar að taka eigið líf!

Sumir dagar voru betri en aðrir. Suma daga gróf ég djúpt og neyddi mig til að ná örsmáum markmiðum. Ég fékk hugljómun!! Ég tók spjaldtölvuna og sló bókstaflega inn „sterkbyggð gönguhjálpartæki“. Trionic birtist. Ég las um Veloped og Walker klukkustundum saman næstu daga. Ég hugsaði: „Það er ekki hægt að setja verðmiða á hreyfigetu“, svo ég lét slag standa og pantaði Veloped. Hann kom hratt. Ég elskaði hann óskaplega. Hann gaf mér aftur getuna til að ganga án aukaverkjanna, þökk sé loftfylltu dekkjunum. Ég get farið nánast hvert sem ég vil! Það er rétt að ég kemst ekki langar leiðir lengur, en hann hefur gefið mér aftur líf sem ég hafði tapað. Ég keypti líka Walker fyrir þéttbýlli svæði. Ég var hætt að fara í frí! Ég hugsaði: hver er tilgangurinn? Ég bókaði frí í Cornwall og mér tókst að fara á ströndina með Veloped mínum. Næsta markmið mitt var að heimsækja bróður minn á Írlandi með flugi. Klikkað, ég veit, en ég hafði tapað öllu sjálfstrausti. Ég keypti ferðatösku og tók Walker með. Ég komst þangað! Með flugi. Án Trionic hefði þetta aldrei gerst!

Hvað hefur þú getað gert með Trionic sem þú hélst í fyrstu að þú gætir ekki?

Eftir að hafa komist í stutta flugferð til Írlands hugsaði ég að kannski gæti ég gert eitthvað aðeins meira krefjandi! Nú hafði ég komist að því að bæði gönguhjálpartækin gætu fylgt mér hvert sem ég vildi fara, því þau eru bæði svo þægileg í notkun. Ég er líka með liðvanda og hjólin eru svo stórkostleg að ég fæ lítinn eða engan sársauka við að nota bæði.

Hvert er næsta markmið þitt og ferð með Trionic? 

Ég hef látið slag standa og bókað viku siglingu um norsku firðina í júní 2025. Eina vandamálið mitt er hvort tækið ég tek með. Ég veit að ég verð enn pirruð því ég er enn takmörkuð í því sem ég get. Ég var einu sinni ofurkona. Líkamlega setti heilaskaðinn mörk við því hve mikið ég get gert. Eitt er þó víst. Án Trionic gönguhjálpartækjanna minna gæti ég ekki farið í göngutúr. Ég væri ekki að gera það sem ég get nú gert. Ég væri nánast fangi á eigin heimili. Ég verð enn pirruð. Mér finnst ég enn stundum verðlaus, en þökk sé Trionic er lífið mitt svo miklu betra.  Hvert sem ég fer tekur fólk eftir Veloped mínum! Sumir taka jafnvel myndir. Glöð yfir því að einhver annar gæti notið góðs eins og ég, en ég þarf bara að komast yfir fordómana við að nota gönguhjálpartæki með ósýnilega fötlun! Það er vegna minnar hörðu og þrjósku sjálfstæðisþrár!