Ég ákvað að ég væri þess virði, hvað sem það kostaði!

Ég heiti Gail. Ég er 72 ára kona með erfðasjúkdóm sem hefur áhrif á bandvef um allan líkamann. Liðirnir mínir eru lausir og ég er með langvinna verki. Ég fór að þurfa gönguhjálpartæki fyrir um 9 árum. Ég nota göngustaf til að komast um heima og í stuttar gönguferðir, en hef keypt 4 ólíkar göngugrindur sem allar brugðust mér. Ein átti að vera fyrir allt landslag, en hún komst ekki einu sinni yfir ójafna sprungu í gangstéttinni. Ég slasaðist í raun þegar hún festist á ójöfnu og ég féll. Síðustu 8–10 árin hef ég verið einangruð og ekki getað fylgt öðrum í gönguferðir á staðina sem ég elska.

„Ég var ekki tilbúin að gefa upp þá manneskju sem ég vildi vera, svo ég hélt áfram að leita á netinu að öðrum möguleikum. “

Ég fékk Veloped minn rétt í tíma fyrir frí á strönd Maine, þar sem við höfðum leigt hús með vinum. Þá áttaði ég mig á því að lífið mitt hafði breyst. Veloped gaf mér frelsi. Ég gat gengið yfir steina, rætur, niður brekku á sandinn o.s.frv. Ég hef alveg nýja tilfinningu fyrir lífinu. Mér finnst ég ekki föst í þessum líkama. Það kemur á óvart hve oft þú verður útundan, jafnvel með vinum, þegar þú ert ekki sú manneskja sem þú varst áður. Á meðan ég var í Maine fór ég í langar gönguferðir hvern dag, hvenær sem mig langaði. Það varð að brandara hjá manninum mínum og vinunum að ég hyrfi bara á „heitu hjólunum“ mínum. Ég gat gengið upp brekku að vita á hæsta punkti eyju og gengið um klettóttar strendur. Mér fannst ég vera aðalaðdráttaraflið: hvert sem ég fór vakti Veloped athygli. Hvort sem það var fyrir þau sjálf eða einhvern annan vildi fólk vita hvað Veloped væri, hvar ég fékk hann og á hvaða vefsíðu þau gætu fengið meiri upplýsingar.