Ο πιο σημαντικός εξοπλισμός που έχω αγοράσει ποτέ!

Τον Φεβρουάριο του 2009, υπέστησα σοβαρό τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη, γλιστρώντας σε ένα παγωμένο μονοπάτι.
Μέσα σε μια νύχτα, από ανεξάρτητος, εργατικός, δραστήριος 43χρονος, έγινα νοσηλευτής για ένα μήνα, κατάκοιτος για 3 μήνες και αναρρώνω με καλούς φίλους για 9 μήνες, μέχρι που τελικά ήμουν αρκετά καλά για να επιστρέψω στο σπίτι μου - σε αναπηρικό αμαξίδιο, με προσαρμοσμένο όχημα και ένα σκούτερ κινητικότητας για «μεγαλύτερες» διαδρομές, όπως μου επέτρεπε ο τραυματισμός μου.
Έχω μείνει μόνιμα «ανάπηρος», με μερικώς παράλυτο πόδι - και πολύ «ευαίσθητη» πλάτη/σπονδυλική στήλη.
Εκτός από τους «σωματικούς» τραυματισμούς, βρήκα εξίσου δύσκολο να αντιμετωπίσω και τη «συναισθηματική αντίδραση». Έχοντας εργαστεί με παιδιά με ειδικές ανάγκες, πριν από τον τραυματισμό μου, ήμουν αρκετά συνηθισμένος στο «στίγμα» που συνεπάγεται το να είσαι «ανάπηρος», αλλά το να βιώσω από πρώτο χέρι τις δυσκολίες της μετακίνησης σε έναν «κόσμο ικανών ατόμων» με οδήγησε στο να νιώθω τεράστια απογοήτευση και εξάντληση από την προσπάθεια, καθώς και πολύ κουρασμένος - για να μην πω περισσότερα!
Η σταδιακή μου αποκατάσταση περιελάμβανε την έρευνα και την αγορά διαφόρων ειδών εξοπλισμού, όπως απαιτείται... ξεκινώντας με ένα αναπηρικό αμαξίδιο, στη συνέχεια ένα σκούτερ κινητικότητας... και, τελικά, ο Σύμβουλος συμφώνησε ότι, τον Σεπτέμβριο του 2010, θα μπορούσα να αρχίσω να προσπαθώ να μάθω να περπατάω ξανά.
Το πρόβλημα ήταν ότι ζω σε μια πολύ αγροτική τοποθεσία, σε ένα αγρόκτημα, περιτριγυρισμένο από δάση και λιβάδια - τα οποία είναι συχνά λασπωμένα και υγρά (αυτή είναι η Αγγλία, άλλωστε!).
Δοκίμασα ένα «συμβατικό rollator» για αρχή - αλλά δεν μπορούσα να διαχειριστώ το ανώμαλο έδαφος και φοβόμουν μήπως γλιστρήσω, καθώς τα ελαστικά και τα φρένα φαινόντουσαν ανεπαρκή, και η σπονδυλική μου στήλη τρανταζόταν από τα χτυπήματα...
Ωστόσο, το σκούτερ κινητικότητας δυσκολευόταν επίσης με το έδαφος - έτσι, απελπισμένος, έβαλα τη φράση «all-terrain rollator» στη μηχανή αναζήτησης του φορητού υπολογιστή μου - και εμφανίστηκε το VELOPED!
Φαινόταν όλα όσα έψαχνα - συνδυασμένα σε ένα κομμάτι εξοπλισμού.
Ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό;
Παράγγειλα ένα για να το δοκιμάσω για το Σαββατοκύριακο... και μπορώ να πω ειλικρινά ότι άρχισε να αλλάζει τη ζωή μου.
Η ποιότητα και ο σχεδιασμός είναι εκπληκτικά.
Κάθε κομμάτι του «μηχανήματος» ήταν τόσο καλά μελετημένο και λειτουργικό - και, ξαφνικά, όχι μόνο ένιωσα άνετα να είμαι ξανά «όρθιος», αλλά και ΑΣΦΑΛΗΣ. Τα ελαστικά παντός εδάφους και τα υπέροχα φρένα παρείχαν πρόσφυση στη λάσπη και το χιόνι, και ο πνευματικός σχεδιασμός απάλλαξε τη σπονδυλική μου στήλη από τα «χτυπήματα» και τους κραδασμούς και τους απορροφούσε το Veloped.

Τα ρυθμιζόμενα τιμόνια ήταν ιδανικά - ανέβαζαν τις στιβαρές, λαστιχένιες χειρολαβές στο τέλειο ύψος για μένα - ανεξάρτητα από την κατάστασή μου εκείνη την ημέρα.
Αν ήμουν κουρασμένος, μπορούσα να τις κατεβάσω και να βάλω περισσότερο βάρος στα χέρια μου (ανακουφίζοντας έτσι την καταπόνηση της σπονδυλικής μου στήλης για λίγο), ενώ, σε μια «καλή» μέρα, θα μπορούσα να τις έχω ψηλότερα, έτσι περπατάω πιο «όρθια» και με λιγότερη στήριξη στο πάνω μέρος του σώματος.
Ο μοχλός γρήγορης απελευθέρωσης τις μετακινεί, εύκολα και γρήγορα, στη θέση τους όταν το Veloped χρειάζεται να διπλωθεί για μεταφορά στο μικρό μου αυτοκίνητο - και η αριθμημένη στήλη σημαίνει ότι μπορώ εύκολα να τοποθετήσω τις χειρολαβές στο «εξατομικευμένο» ύψος μου όταν είμαι έτοιμος.
Όταν περπατάω, το «σπορ» κάθισμα γλιστράει ακριβώς στο κέντρο του σκελετού, έτσι, σε αντίθεση με άλλα rollators, περπατάω «όρθια» στη μέση του σκελετού - στην τέλεια στάση βαδίσματος.

Έχω καλό, άνετο κράτημα στο τιμόνι με τα χέρια μου, και τα αποτελεσματικά φρένα σημαίνουν ότι ακόμη και απότομες κατηφόρες δασωμένων μονοπατιών είναι ξαφνικά ξανά προσβάσιμες και ασφαλείς (όπως όταν τα πόδια μου είναι αδύναμα, το Veloped φρενάρει «για» μένα).

Στην πραγματικότητα, το Veloped είναι εξίσου «σαν στο σπίτι» στην πόλη ή στην εξοχή.

Ο «τροχός αναρρίχησης» μου επιτρέπει να διασχίζω ρίζες δέντρων ή βραχώδες έδαφος στο δάσος, βοτσαλωτές παραλίες και παράκτια μονοπάτια δίπλα στη θάλασσα, και πεζοδρόμια, πόρτες καταστημάτων και κράσπεδα στην πόλη.
Η διέλευση δρόμων είναι εύκολη - ακόμα και όταν το καλάθι είναι γεμάτο με ψώνια - δεν χρειάζεται να σηκώνω αντικείμενα!
Όταν είμαι κουρασμένος, το «σπορ» κάθισμα σύρεται εύκολα και γρήγορα στη θέση του και παρέχει ένα άνετο και υποστηρικτικό μέσο καθίσματος - ώστε να μπορώ να ξεκουράζομαι όσο χρειάζεται όταν βρίσκομαι στην ουρά του σούπερ μάρκετ ή να απολαμβάνω την αγαπημένη μου θέα όταν βγαίνω έξω με τον σκύλο μου.
(Έχω ένα Staffordshire Bull Terrier που είναι σχεδόν 13 ετών - και μάλιστα επέλεξε να το γυρίσει σπίτι με το καλάθι του Veloped την περασμένη εβδομάδα, όταν βγήκαμε για μια ιδιαίτερα μεγάλη βόλτα!)
Είναι επίσης τόσο ελαφρύ και διπλώνει για μεταφορά στο αυτοκίνητό μου - δεν έχω διαπιστώσει ότι είναι πρόβλημα να το πάρω με αεροπλάνο.
Οι τροχοί γρήγορης απελευθέρωσης αφαιρούνται επίσης για αποθήκευση και, όταν είχα ένα τρύπημα, πρόσφατα, επισκευάστηκε εύκολα αφήνοντας το ελαστικό σε ένα κατάστημα ποδηλάτων για να επισκευαστεί η σαμπρέλα, ενώ πήγαινα στην πισίνα υδροθεραπείας!
Σωματικά, ο μυϊκός μου τόνος, η αντοχή και η στάση του σώματος συνεχίζουν να βελτιώνονται με κάθε έξοδο, και, έχοντας τη δυνατότητα να διασχίζω απότομες ανηφόρες για άλλη μια φορά, βιώνω αερόβια άσκηση για πρώτη φορά μετά από πάνω από 2 χρόνια - προς όφελος των πνευμόνων και της καρδιάς μου.
Ίσως η πιο «αλλαγή ζωής» πτυχή της απόκτησης του Veloped ήταν όμως συναισθηματική.
Έχοντας υπάρξει τόσο δραστήριος, πριν από τον τραυματισμό στη σπονδυλική μου στήλη, ήμουν πολύ απογοητευμένος που δεν μπορούσα να έχω πρόσβαση στην ύπαιθρο όπου ζω, και η αυτοπεποίθησή μου είχε μειωθεί σημαντικά - ειδικά καθώς είχα συνειδητοποιήσει τόσο πολύ τη στάση των ανθρώπων απέναντί μου, όταν ήμουν σε αναπηρικό αμαξίδιο ή στο σκούτερ κινητικότητας.

Διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι υπέθεταν ότι ήμουν και νοητικά ανάπηρος, ή ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, σωματικά, μόνος μου - και συχνά με «άρπαζαν» και με έσπρωχναν στο αναπηρικό μου αμαξίδιο, ενώ η επιθυμία μου ήταν να αυτοπροωθούμαι!
Όντας ξανά «όρθιος» και περιτριγυρισμένος από το στιβαρό πλαίσιο του Veloped, είμαι «προστατευμένος» από το να πέσω μέσα σε πλήθη, αλλά επίσης έχω ξανά «τον έλεγχο» της κατεύθυνσής μου!

Τα βλέμματα που ρίχνω τώρα ΔΕΝ είναι βλέμματα «λύπης» που δεν μπορώ να κινηθώ, αλλά θαυμασμού για τη φύση του εδάφους που κατακτώ, και θαυμασμού και δέους για τη φύση και τον σχεδιασμό του Veloped που μου επιτρέπει να το κάνω αυτό!
Μπορώ να πω ειλικρινά ότι είναι πράγματι ο πιο «αλλαγμένος στη ζωή» εξοπλισμός που έχω αγοράσει ποτέ.

Πιστεύω επίσης ότι θα παραμείνει στην οικογένεια για πολλά χρόνια, καθώς, όταν θα έχω αναρρώσει αρκετά ώστε να μην τον χρειάζομαι πλέον, ο ηλικιωμένος πατέρας μου θα έχει τα μάτια του σταθερά καρφωμένα πάνω του, για δική του χρήση!

Είμαι για πάντα ευγνώμων στην ομάδα της Trionic για το σχεδιασμό και την παραγωγή ενός τόσο υπέροχου εξοπλισμού - ανεκτίμητου για όλους εμάς που έχουμε δυσκολίες με την κινητικότητα, την πρόσβαση και την αυτοπεποίθηση να είμαστε ο εαυτός μας!
Σας ευχαριστώ πολύ!