Το Trionic Walker φαίνεται να χαρίζει μια νέα ζωή. Μπορεί να είναι αλήθεια;

Πείτε μας λίγα περισσότερα για τον εαυτό σας και για όσα έχετε κάνει

Δίδαξα σε οικοτροφεία σε όλη μου τη ζωή, μοιράζοντας τον ενθουσιασμό μου για τις υπαίθριες δραστηριότητες. Το 1971 ηγήθηκα μιας αποστολής στην Ισλανδία. Το 1982 μια ομάδα 23 ατόμων ποδηλάτησε από το Μαϊάμι στην Οτάβα, και το 1986 26 δεκατριάχρονοι, ανάμεσά τους ένας μελλοντικός Αμερικανός πρέσβης, διέσχισαν με ποδήλατο τη διαδρομή από το Lands End ως το John O’Groats. Μοιραζόμενος έτσι τα χόμπι μου, μπορούσα να δώσω στους νέους την αυτοπεποίθηση που χαρίζουν οι σωματικές προκλήσεις. 

Ως συνταξιούχος, μπόρεσα να κάνω το Camino με ποδήλατο, να ανακαλύψω τη Νέα Ζηλανδία και να ποδηλατήσω στο Ρατζαστάν, την Κεράλα, την Ταϊλάνδη και το Λάος. Συγκλονιστικές εμπειρίες.

Όμως όλα αυτά τελικά είχαν σωματικό τίμημα. Στα 82 μου εμφάνισα μια σοβαρή ρευματική νόσο και οστεοπόρωση. Διέβρωσε τη βάση της σπονδυλικής μου στήλης και παραμόρφωσε τη στάση μου λόγω κύφωσης. Έγινα επιρρεπής σε νέα κατάγματα. Η αγάπη μου για τη σωματική άσκηση έμοιαζε να περιορίζεται στη βοήθεια μιας ειδικής καρέκλας.

Γιατί επικοινωνήσατε με την Trionic;

Εντελώς τυχαία έπεσα πάνω σε μια διαφήμιση της Trionic στο περιοδικό The Oldie. Δημοσιεύτηκε μόνο εκείνη τη μία φορά, και συχνά σκέφτομαι πόσο τυχερός ήμουν που την έκοψα και τη σκέφτηκα. Ναι, ήταν ακριβό, αλλά το Walker έμοιαζε να χαρίζει μια νέα ζωή. Μπορούσε να είναι αλήθεια; Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ ξανά να περπατήσω φυσιολογικά, αλλά αποδείχθηκε η καλύτερη επένδυση που θα μπορούσα να κάνω. Μου επέτρεψε να βγω έξω. Μπορούσα να κινώ τα άκρα μου. Μπορούσα να ανακτήσω την υγεία μου. Μπορούσα να συναναστρέφομαι ανθρώπους και να παρατηρώ την άγρια ζωή και τον κόσμο γύρω μου. Τι ανατροπή αποδείχθηκε το Trionic Walker. Μου επέτρεψε να ανακουφίζω με ασφάλεια τη βάση της σπονδυλικής στήλης, την πηγή του πόνου μου, και μου πρόσφερε ένα ασφαλές και άνετο στήριγμα κάθε φορά που χρειαζόταν να ξεκουραστώ.

Τι καταφέρατε να κάνετε με το Trionic σας που αρχικά δεν πιστεύατε ότι μπορούσατε;

Το 1998 ίδρυσα ένα ίδρυμα που βοηθά όσους έχουν ανάγκη. Είμαστε όλοι εθελοντές με ευρεία τεχνογνωσία. Δυστυχώς, τον Ιούλιο του 2024 ο επίτιμος ταμίας μας έμαθε ότι διαγνώστηκε με νόσο του κινητικού νευρώνα (MND), για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία. Γνώριζα τον Jonathan 35 χρόνια και, όπως μπορείτε να φανταστείτε, ήθελα απεγνωσμένα να κάνω κάτι που ίσως θα βοηθούσε τον ίδιο, την οικογένεια και τους φίλους του, καθώς αντιμετωπίζαμε την ταχεία επιδείνωση που τον περίμενε.

Η εμπιστοσύνη που είχα στο Trionic Walker μου μού έδωσε την ιδέα να οργανώσω έναν φιλανθρωπικό περίπατο τον χειμώνα στο Lake District, μια σωματική πρόκληση που, ειρωνικά, με έκανε πιο υγιή.

Με τον φιλανθρωπικό μου περίπατο είχα στόχο να καλύψω 100 μίλια (περίπου 160 χλμ.) μέσα στον χειμώνα, κατά μέσο όρο περίπου 2 μίλια την ημέρα, με τη βοήθεια του Trionic Walker μου· τα αεροελαστικά του τα βγάζουν πέρα με το ανώμαλο έδαφος και την κακοκαιρία. 

Ξεκίνησα στις 17 Οκτωβρίου και σήμερα, πια μέσα στον Φεβρουάριο, έχω διανύσει 167,3 μίλια. Ελπίζω να φτάσω τα 200 όταν τελειώσω στις 28 Φεβρουαρίου. Μέχρι στιγμής έχω συγκεντρώσει συνολικά 4.633 λίρες, μαζί με το Gift Aid (που δεν έχει ακόμη ζητηθεί από την HMRC). Όλο το ποσό δωρίζεται στην MND Association. 

Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σας με το Trionic σας; 

Προς τα τέλη Νοεμβρίου, μια τοπική εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο για τα σχέδιά μου για τον φιλανθρωπικό περίπατο. Το διάβασε μια γυναίκα που μόλις μια εβδομάδα νωρίτερα είχε χάσει τραγικά τον σύζυγό της από επιθετικό καρκίνο. Ήταν και οι δύο δραστήριοι λάτρεις της υπαίθρου και πίστευαν ότι η άσκηση θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάστασή του, γι’ αυτό αγόρασαν ένα Trionic Veloped, το οποίο εκείνος πρόλαβε να χρησιμοποιήσει μόνο λίγες φορές. Θέλησε να το πάρω αμέσως και να το χρησιμοποιώ στη μνήμη του συζύγου της. Καθώς ζω στο Lake District, από τον Απρίλιο ως τον Νοέμβριο περπατώ εκτός δρόμου, οπότε ελπίζω πολύ ότι το Veloped, με τις εξελιγμένες ικανότητές του σε κάθε έδαφος, θα επεκτείνει την εμβέλειά μου ως τους χαμηλούς λόφους – πάντα με ευγνωμοσύνη στη μνήμη του David. Και ευχαριστώ, Johan, που το προσάρμοσες στις ανάγκες μου.