Έπειτα από μια ζωή αφιερωμένη στη φροντίδα των άλλων, ο κόσμος της Τζούντι Μάρτιν άλλαξε σε μια στιγμή.

Τι μπορείτε να μας πείτε για τον εαυτό σας;

Ονομάζομαι Judi Martin και είμαι 61 ετών. Σε όλη μου την επαγγελματική ζωή ήμουν πτυχιούχος νοσοκόμα. Είχα τόσο πάθος για τη ζωή. Ταξίδευα, μερικές φορές μόνη. Πήγα μόνη μου στην Ιταλία και επίσης στην Αίγυπτο και στην Ιορδανία για να επισκεφτώ την Πέτρα. Μου άρεσε το περπάτημα. Αυτή ήταν η αγαπημένη μου ασχολία. Μου άρεσε να είμαι περιτριγυρισμένη από τη φύση. Με ενθουσίαζε και με ηρεμούσε! Το 2010 έχασα τον μικρό μου εγγονό που ήταν 2 ετών. Ένα τραύμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ, καθώς οφειλόταν στην παραμέληση. Δεν ήξερα ότι μόλις 5 μήνες αργότερα θα έχανα και ένα τεράστιο μέρος της ανεξαρτησίας μου. Ήμουν σε ένα διάλειμμα για περπάτημα στο Γιορκσάιρ. Τη δεύτερη μέρα υπέστησα μια τραυματική εγκεφαλική βλάβη που μου άλλαξε τη ζωή. Μια υποαραχνοειδή αιμορραγία. Επέζησα μετά από χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο και πραγματικά ευχήθηκα να είχα πεθάνει! Έχασα την ικανότητά μου να εργάζομαι. Έχασα την αυτοεκτίμησή μου. Έχασα την ικανότητα να συνεισφέρω οικονομικά. Έπαθα κατάθλιψη και αυτοκτονικές τάσεις. Έμεινα με σοβαρά προβλήματα ισορροπίας που δυσκολεύομαι να περιγράψω. Κάτι σαν να είμαι μεθυσμένος χωρίς να έχω νιώσει την ασθένεια. Η ζωή μου ήταν απαίσια. Πάλεψα τόσο σκληρά για να συνεχίσω και να κάνω ό,τι μπορούσα. Κάθε μέρα ήταν μια ζωντανή κόλαση!.

Γιατί επικοινωνήσατε με την εταιρεία Trionic;

Απευθύνθηκα στις κοινωνικές υπηρεσίες για να δω αν μπορούσαν να μου παράσχουν ένα βοήθημα βάδισης, κάτι που ευγενικά έκαναν. Έπρεπε να βγω έξω όσο σκληρά κι αν ήταν. Τρελαινόμουν. Λοιπόν, η περπατούρα ήταν απαίσια! Ακόμα και σε μικρό χαλίκι μου άφηνε τις αρθρώσεις στα χέρια μου. Επισκεπτόμουν το τοπικό Εθνικό Ίδρυμα και κάθε φορά νόμιζα ότι θα ήταν η τελευταία. Συνέχιζε να σπάει. Μου προκάλεσε πάρα πολύ πόνο και αποφάσισα ότι φτάνει πια. Θα ήμουν ξανά περιορισμένος στο σπίτι μου. Ένιωθα εντελώς απελπισμένος. Τόσο απελπισμένος και τόσο καταθλιπτικός που προσπάθησα να αυτοκτονήσω δύο φορές!

Κάποιες μέρες ήταν καλύτερες από άλλες. Κάποιες μέρες έψαξα βαθιά και ανάγκασα τον εαυτό μου να πετύχω μικρούς στόχους. Είχα μια στιγμή επιφοίτησης!! Πήρα το tablet μου και κυριολεκτικά πληκτρολόγησα "ανθεκτικά βοηθήματα βάδισης". Εμφανίστηκε το Trionic. Διάβασα για το ποδήλατο και το βάδισμα για ώρες τις επόμενες μέρες. Οι σκέψεις μου ήταν "δεν μπορείς να βάλεις τιμή στην κινητικότητα", οπότε έκανα το βήμα και παρήγγειλα το ποδήλατο. Έφτασε γρήγορα. Το λάτρεψα πάρα πολύ. Μου έδωσε πίσω την ικανότητα να περπατάω ξανά χωρίς τον πρόσθετο πόνο λόγω των πνευματικών ελαστικών. Μπορώ σχεδόν να πάω όπου θέλω! Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ πια να διανύσω χιλιόμετρα, αλλά μου έδωσε πίσω μια ζωή που είχα χάσει. Αγόρασα επίσης την περπατούρα για πιο αστικές περιοχές. Είχα σταματήσει να κάνω διακοπές! Σκέφτηκα ποιο ήταν το νόημα; Έκλεισα μία στην Κορνουάλη και κατάφερα να πάω στην παραλία με το γιλέκο μου. Ο επόμενος στόχος μου ήταν να επισκεφτώ τον αδερφό μου στην Ιρλανδία με αεροπλάνο. Τρελό το ξέρω, αλλά είχα χάσει όλη μου την αυτοπεποίθηση. Αγόρασα μια τσάντα ταξιδιού και πήρα την περπατούρα. Τα κατάφερα! Με αεροπλάνο. Χωρίς την Trionic αυτό δεν θα είχε συμβεί ποτέ!

Τι έχετε καταφέρει να κάνετε με το Trionic σας που αρχικά δεν πιστεύατε ότι θα μπορούσατε να κάνετε;

Έχοντας καταφέρει ένα σύντομο ταξίδι με αεροπλάνο στην Ιρλανδία, σκέφτηκα ότι ίσως θα μπορούσα να κάνω κάτι λίγο πιο τρομακτικό! Μέχρι τώρα είχα καταλάβει ότι και τα δύο βοηθήματα βάδισης μπορούσαν να τα πάρω οπουδήποτε ήθελα να πάω, καθώς και τα δύο είναι τόσο άνετα στη χρήση. Έχω επίσης προβλήματα με τις αρθρώσεις και οι τροχοί είναι τόσο υπέροχοι που νιώθω ελάχιστο ή καθόλου πόνο χρησιμοποιώντας και τα δύο.

Ποιος είναι ο επόμενος στόχος και το ταξίδι σου με το Trionic σου;

Έκανα το μεγάλο βήμα και έκλεισα μια εβδομαδιαία κρουαζιέρα στα Νορβηγικά Φιόρδ τον Ιούνιο του 2025. Το μόνο μου πρόβλημα είναι ποιο να πάρω. Ξέρω ότι θα είμαι ακόμα απογοητευμένη επειδή είμαι ακόμα περιορισμένη σε αυτά που μπορώ να πετύχω. Κάποτε ήμουν σούπερ γυναίκα. Σωματικά, ο εγκεφαλικός τραυματισμός αντιστάθμισε το ποσό που μπορώ να κάνω σωματικά. Ένα πράγμα είναι σίγουρο όμως. Χωρίς τα βοηθήματα βάδισης Trionic δεν θα μπορούσα να περπατήσω. Δεν θα έκανα αυτό που μπορώ να κάνω τώρα. Θα ήμουν ουσιαστικά φυλακισμένη στο σπίτι μου. Ακόμα απογοητεύομαι. Ακόμα νιώθω άχρηστη κατά καιρούς, αλλά χάρη στο Trionic η ζωή μου είναι πολύ καλύτερη.  Παντού όπου πηγαίνω, οι άνθρωποι σχολιάζουν την ανάπτυξή μου! Κάποιοι βγάζουν ακόμη και φωτογραφίες. Χαίρομαι που κάποιος άλλος μπορεί να ωφεληθεί όπως εγώ, αλλά απλά πρέπει να ξεπεράσω το στίγμα της χρήσης ενός βοηθήματος βάδισης με μια αόρατη αναπηρία! Αυτό οφείλεται στην έντονη και πεισματάρα ανεξαρτησία μου!????