Trionic Walker yeni bir hayat sunuyor gibi. Bu gerçekten doğru olabilir mi?

Bize biraz kendinizden ve neler yaptığınızdan bahseder misiniz?

Hayatım boyunca yatılı okullarda öğretmenlik yaptım ve açık hava etkinliklerine olan tutkumu paylaştım. 1971'de İzlanda'ya bir keşif gezisine liderlik ettim. 1982'de 23 kişilik bir grup Miami'den Ottawa'ya pedal çevirdi ve 1986'da, aralarında geleceğin bir ABD büyükelçisinin de bulunduğu 26 on üç yaşındaki genç, Lands End'den John O'Groats'a bisikletle gitti. Hobilerimi bu şekilde paylaşarak gençlere fiziksel zorlukların kazandırdığı özgüveni sunabildim. 

Emekliliğimde Camino'yu bisikletle yapabildim, Yeni Zelanda'yı keşfettim, Rajasthan, Kerala, Tayland ve Laos'ta bisiklet sürdüm. Akıl almaz deneyimler.

Ama bütün bunların sonunda fiziksel bir bedeli oldu. 82 yaşında ağır bir romatizmal hastalık ve osteoporoz geliştirdim. Hastalık omurgamın alt kısmını aşındırdı ve kifoz nedeniyle duruşumu bozdu. Yeni kırıklara yatkın hale geldim. Fiziksel egzersize olan sevgim, özel bir sandalyenin yardımıyla sınırlı kalacak gibi görünüyordu.

Trionic firmasıyla neden iletişime geçtiniz?

Tamamen tesadüfen The Oldie dergisinde bir Trionic ilanına rastladım. İlan yalnızca o bir kez yayımlandı ve onu kesip üzerine düşündüğüm için ne kadar şanslı olduğumu sık sık düşünüyorum. Evet, pahalıydı ama Walker yeni bir hayat sunuyor gibiydi. Bu gerçekten doğru olabilir miydi? Doğal yürüyüşümün asla geri gelmeyeceğini biliyordum, ama bu yapabileceğim en iyi yatırım oldu. Dışarı çıkmamı sağladı. Kollarımı ve bacaklarımı çalıştırabildim. Sağlığımı geri kazanabildim. İnsanlarla bir araya gelebildim, doğayı ve çevremdeki dünyayı izleyebildim. Trionic Walker ne büyük bir dönüm noktası oldu. Ağrımın kaynağı olan omurgamın alt kısmındaki yükü güvenle azaltmamı sağladı ve dinlenmem gerektiğinde bana güvenli ve rahat bir destek sundu.

Trionic'inizle başta yapabileceğinizi düşünmediğiniz neler yapabildiniz?

1998'de ihtiyaç sahiplerine yardım eden bir vakıf kurdum. Hepimiz geniş uzmanlık sunan gönüllüleriz. Ne yazık ki onursal saymanım Temmuz 2024'te tedavisi olmayan motor nöron hastalığı (MND) teşhisi konduğunu öğrendi. Jonathan'ı 35 yıldır tanıyordum ve tahmin edebileceğiniz gibi, onu bekleyen hızlı kötüleşme karşısında ona, ailesine ve arkadaşlarına yardımcı olabilecek bir şey yapmayı umutsuzca istiyordum.

Trionic Walker'ıma duyduğum güven, kışın Lake District'te sponsorlu bir yürüyüş düzenleme fikrini verdi; ironik bir şekilde beni daha sağlıklı yapan fiziksel bir meydan okuma.

Sponsorlu yürüyüşümde, Trionic Walker'ımın yardımıyla kış boyunca günde ortalama yaklaşık 2 mil yürüyerek 100 mil (yaklaşık 160 km) yol katetmeyi hedefledim; havalı lastikleri engebeli zemin ve kötü havayla başa çıkabiliyor. 

17 Ekim'de başladım ve bugün, artık şubat ayındayken, 167,3 mil yürüdüm. 28 Şubat'ta bitirdiğimde 200'e ulaşmayı umuyorum. Şimdiye kadar Gift Aid dahil (henüz HMRC'den talep edilmedi) toplam 4633 sterlin topladım. Tamamı MND Association'a bağışlanıyor. 

Trionic'inizle bir sonraki hedefiniz nedir? 

Kasım ayının sonlarına doğru yerel bir gazete sponsorlu yürüyüş planlarımla ilgili bir haber yayımladı. Haberi, kocasını yalnızca bir hafta önce agresif bir kansere trajik biçimde kaybetmiş bir kadın okudu. İkisi de doğada aktif insanlardı ve egzersizin kocasının durumuna iyi gelebileceğini düşünerek bir Trionic Veloped satın almışlardı; kocası onu yalnızca birkaç kez kullanabilmişti. Kadın, onu hemen bana vermek ve kocasının anısına kullanmamı istedi. Lake District'te yaşadığım için nisandan kasıma kadar arazide yürüyorum; bu yüzden Veloped'in gelişmiş arazi özelliklerinin menzilimi alçak tepelere kadar genişleteceğini çok umuyorum – her zaman David'in anısına minnetle. Ve Johan, onu ihtiyaçlarıma göre uyarladığın için teşekkür ederim.