De Trionic Walker lijkt een nieuw leven te bieden. Kan dat echt waar zijn?

Vertel ons iets meer over uzelf en wat u zoal hebt gedaan?

Ik heb mijn hele leven lesgegeven op kostscholen en daar mijn enthousiasme voor buitenactiviteiten gedeeld. In 1971 leidde ik een expeditie naar IJsland. In 1982 fietste een groep van 23 van Miami naar Ottawa, en in 1986 fietsten 26 dertienjarigen, onder wie een toekomstige Amerikaanse ambassadeur, van Lands End naar John O’Groats. Door mijn hobby’s op deze manier te delen, kon ik jongeren het zelfvertrouwen geven dat fysieke uitdagingen opleveren. 

Na mijn pensioen kon ik de Camino fietsen, Nieuw-Zeeland ontdekken en fietsen in Rajasthan, Kerala, Thailand en Laos. Overweldigende ervaringen.

Maar dat alles had uiteindelijk een fysieke prijs. Op mijn 82e kreeg ik een ernstige reumatische aandoening en osteoporose. Die tastte de onderkant van mijn wervelkolom aan en vervormde mijn houding door kyfose. Ik werd vatbaar voor nieuwe breuken. Mijn liefde voor lichaamsbeweging leek beperkt te blijven tot de hulp van een speciale stoel.

Waarom nam u contact op met Trionic?

Puur toevallig stuitte ik in het tijdschrift The Oldie op een advertentie van Trionic. Die verscheen maar één keer, en ik denk vaak terug aan hoe gelukkig ik was dat ik hem uitknipte en erover nadacht. Ja, hij was duur, maar de Walker leek een nieuw leven te bieden. Kon dat echt waar zijn? Ik wist dat ik nooit meer natuurlijk zou kunnen lopen, maar het bleek de beste investering die ik ooit had kunnen doen. Hij bracht me naar buiten. Ik kon mijn ledematen bewegen. Ik kon mijn gezondheid herstellen. Ik kon onder de mensen komen en naar de natuur en de wereld om me heen kijken. Wat een ommekeer bleek de Trionic Walker te zijn. Hij maakte het mogelijk de onderkant van mijn wervelkolom, de bron van mijn pijn, veilig te ontlasten en bood een veilig en comfortabel steunpunt wanneer ik moest rusten.

Wat hebt u met uw Trionic kunnen doen waarvan u eerst dacht dat het niet zou lukken?

In 1998 richtte ik een stichting op die mensen in nood helpt. We zijn allemaal vrijwilligers met uiteenlopende expertise. Tragisch genoeg hoorde mijn erepenningmeester in juli 2024 dat hij motorneuronziekte (MND) heeft, waarvoor geen genezing bestaat. Ik kende Jonathan al 35 jaar en wilde, zoals u zich kunt voorstellen, wanhopig graag iets doen dat hem, zijn familie en vrienden zou kunnen helpen bij de snelle achteruitgang die hem te wachten stond.

Het vertrouwen dat ik in mijn Trionic Walker had, bracht me op het idee om in de winter een gesponsorde wandeltocht in het Lake District te organiseren – een fysieke uitdaging die me ironisch genoeg gezonder maakte.

Met mijn gesponsorde tocht wilde ik in de winter 100 mijl (ongeveer 160 km) afleggen, gemiddeld zo’n 2 mijl per dag, met hulp van mijn Trionic Walker; de luchtbanden kunnen goed overweg met oneffen terrein en slecht weer. 

Ik begon op 17 oktober en vandaag, inmiddels in februari, heb ik 167,3 mijl afgelegd. Ik hoop 200 te halen als ik op 28 februari stop. Tot nu toe heb ik in totaal £ 4633 opgehaald, inclusief Gift Aid (nog niet aangevraagd bij HMRC). Alles wordt gedoneerd aan de MND Association. 

Wat is uw volgende doel met uw Trionic? 

Eind november publiceerde een lokale krant een stuk over mijn plannen voor de gesponsorde tocht. Het werd gelezen door een vrouw die slechts een week eerder haar man op tragische wijze aan een agressieve vorm van kanker had verloren. Ze waren allebei actieve buitenmensen en dachten dat beweging zijn toestand zou kunnen helpen, dus kochten ze een Trionic Veloped, die hij maar een paar keer had kunnen gebruiken. Ze wilde dat ik hem meteen kreeg en gebruikte ter nagedachtenis aan haar man. Omdat ik in het Lake District woon, loop ik van april tot november buiten de gebaande paden. Ik hoop dus van harte dat de Veloped met zijn verfijnde terreineigenschappen mijn bereik uitbreidt tot in de lage heuvels, altijd in dankbare herinnering aan David. En dank je wel, Johan, dat je hem aan mijn behoeften hebt aangepast.