Dankzij mijn rollator heb ik leuke interacties.

Als ik de haven bereik en uitkijk over de baai, zie ik verderop op een van de pieren twee tenten staan met een barbecueplek. Ik pak mijn camera die is uitgerust met de krachtigste van mijn zoomlenzen en bevestig hem op het statief dat op mijn Veloped is bevestigd. Daar kamperen twee mensen met fietsen. Ik maak een paar foto's terwijl ik naar hen toe loop. Ik vraag altijd toestemming voor het gebruik van foto's, en ik ben ook benieuwd om er meer over te weten te komen.

Tot mijn aangename verrassing zie ik dat het twee oudere heren zijn. Als ik ze begroet, krijg ik een vriendelijk "Hallo" terug, terwijl een van hen eraan toevoegt: "Pino kan weinig Zweeds".

Deze twee charmante heren, beiden in de 70, komen uit Duitsland. Ze zijn uit Göteborg gereisd en overnachten nu hier in het kleine dorpje Söråker. Door een mix van Engels, Zweeds en Duits leer ik over hun ongelooflijke fietsreis. Hun huidige doel is Umeå, vanwaar ze de veerboot naar Vaasa willen nemen en verder door Finland willen fietsen.

Ze zijn gefascineerd door mijn Veloped, die ik Ninja heb genoemd sinds ze me "over berg en dal" voert. Ik ben net zo gefascineerd en onder de indruk van hen.

Een paar dagen later ontmoet ik op dezelfde plek Romain, een Fransman. Hij fietst ook vanuit Noorwegen, via Docksta, Ångermanland. Nu geniet hij van het ontbijt nadat hij een nacht in de opvang heeft doorgebracht. Zijn fietstocht vanuit Frankrijk heeft hem 19 dagen gekost om Söråker te bereiken. We hadden een aangenaam gesprek in het Engels. Hij had geen vaste reisroute of tijdslijn. Stel je voor dat je deze langeafstandsfietsers hier in Söråker tegenkomt. Ongelooflijk!

Ik liep weg met een glimlach toen ik nadacht over hoe gelukkig ik ben om mijn Ninja bij me te hebben. Zonder mijn Veloped was het me niet gelukt om het hele jaar door, bij regen of zonneschijn, deze wandelingen te maken. Ik vertrouw op mijn Ninja voor zowel mijn conditie als mijn welzijn.