Trionic Walker virðist bjóða nýtt líf. Getur það virkilega verið satt?

Segðu okkur aðeins meira um sjálfan þig og hvað þú hefur verið að gera?

Ég hef kennt í heimavistarskólum allt mitt líf og deilt ástríðu fyrir útivist. Árið 1971 leiddi ég leiðangur til Íslands. Árið 1982 hjólaði 23 manna hópur frá Miami til Ottawa, og árið 1986 hjóluðu 26 þrettán ára krakkar, þar á meðal verðandi bandarískur sendiherra, frá Lands End til John O’Groats. Með því að deila áhugamálum mínum þannig gat ég gefið ungu fólki sjálfstraust gegnum líkamlegar áskoranir. 

Á eftirlaunum gat ég hjólað Camino-leiðina, kannað Nýja-Sjáland, hjólað í Rajasthan, Kerala, Taílandi og Laos. Stórkostlegar upplifanir.

En allt þetta kostaði að endingu sitt líkamlega. 82 ára fékk ég alvarlegan gigtarsjúkdóm og beinþynningu. Sjúkdómurinn eyddi neðsta hluta hryggjarins og aflagaði líkamsstöðu mína með herðakistli. Ég varð viðkvæmur fyrir fleiri beinbrotum. Ást mín á líkamlegri hreyfingu virtist bundin við sérstakan stól.

Hvers vegna hafðir þú samband við fyrirtækið Trionic?

Af hreinni tilviljun rakst ég á auglýsingu frá Trionic í tímaritinu The Oldie. Hún birtist aðeins þetta eina skipti, og ég hugsa oft um hve heppinn ég var að hafa klippt hana út og velt henni fyrir mér. Jú, hann var dýr, en Walker virtist bjóða nýtt líf. Gæti það virkilega verið satt? Ég vissi að eðlileg ganga myndi aldrei koma aftur, en þetta reyndist besta fjárfestingin sem ég hefði getað gert. Hann gerði mér kleift að komast út. Ég gat hreyft útlimina. Ég gat endurheimt heilsuna. Ég gat verið í félagsskap og horft á dýralífið og heiminn í kringum mig. Hvílík umbreyting sem Trionic Walker reyndist. Hann gerði mér kleift að lyfta neðsta hluta hryggjarins á öruggan hátt, uppsprettu sársauka míns, og veitti örugga og þægilega festu hvenær sem ég þurfti að hvíla mig.

Hvað hefur þú getað gert með Trionic sem þú hélst í fyrstu að þú gætir ekki?

Síðan 1998 hef ég rekið sjóð sem hjálpar þeim sem þurfa. Við erum öll sjálfboðaliðar með víðtæka sérþekkingu. Því miður komst heiðursgjaldkeri minn að því í júlí 2024 að hann hafði greinst með hreyfitaugungahrörnun (MND), sem engin lækning er við. Ég hafði þekkt Jonathan í 35 ár og, eins og þú getur ímyndað þér, vildi ég ákaft gera eitthvað sem gæti mögulega hjálpað honum, fjölskyldu hans og vinum, þegar við stóðum frammi fyrir þeirri hröðu hrörnun sem beið hans.

Traustið sem ég hafði á Trionic Walker mínum gaf mér hugmyndina um að skipuleggja styrktargöngu yfir veturinn í Lake District til að takast á við líkamlega áskorun sem, kaldhæðnislega, gerði mig heilbrigðari.

Í styrktargöngunni stefndi ég á að fara 100 mílur yfir veturinn, um 2 mílur á dag að meðaltali með hjálp Trionic Walker; loftfylltu dekkin ráða við ójafnt undirlag og slæmt veður. 

Ég byrjaði 17. október og í dag, nú í febrúar, hef ég náð 167,3 mílum. Ég vonast til að ná 200 þegar ég lýk göngunni 28. febrúar. Og ég hef svo langt safnað samtals 4.633 pundum, að meðtöldu Gift Aid (ekki enn sótt frá HMRC). Allt rennur það til MND Association. 

Hvert er næsta markmið þitt með Trionic? 

Í lok nóvember birti staðarblað frásögn um styrktargöngumarkmið mín. Hana las kona sem hafði, á harmrænan hátt, misst eiginmann sinn aðeins viku fyrr vegna árásargjarns krabbameins. Þau voru bæði virkt útivistarfólk og töldu að hreyfing gæti hjálpað ástandi hans, svo þau keyptu Trionic Veloped sem hann hafði aðeins getað notað nokkrum sinnum. Hún óskaði þess að ég fengi hann strax og notaði hann í minningu eiginmanns hennar. Þar sem ég bý í Lake District er ég utan vega frá apríl til nóvember, svo ég vonast mjög til að Veloped með sínum torfærueiginleikum stækki svæðið mitt upp í lágu hæðirnar – en alltaf í þakklátri minningu um David. Og takk, Johan, fyrir að aðlaga hann að mínum þörfum.