10 árum síðar – sami viljastyrkurinn

Hvernig hafa endurhæfingaræfingarnar þínar litið út?

Ég hef æft stíft eftir sérsniðinni áætlun sem Ólympíuhlauparinn Sergio Heredia hannaði, með þremur æfingum í ræktinni á viku. Í fyrstu var mikil áskorun að æfa í venjulegri líkamsræktarstöð – ekki stöð sérstaklega fyrir fatlað fólk. En þökk sé mikilli þrautseigju og þolinmæði hinna meðlimanna lærði ég að nota öll tækin á öruggan hátt.

Þú átt bæði Walker og Veloped. Hvenær notar þú Walker?

Til að komast í ræktina og fara um innandyra treysti ég á Trionic Walker (fjögurra hjóla). Stöðugleiki hans og nett stærð gera hann kjörinn til að komast á milli æfingatækjanna. Auk þess fær sportlega hönnunin mig til að vera stoltur frekar en vandræðalegur yfir að nota gönguhjálpartæki.

Að mæta reglulega í ræktina hefur ekki bara bætt gönguna mína – það hefur líka gert daglegt líf auðveldara.

Hvenær notar þú Veloped í endurhæfingunni?

Af fjórum dögum sem eftir eru í vikunni nota ég þrjá í eiginleg hlaup … tja, „hraða göngu“. Í þessum ferðum hef ég lært að treysta Veloped fullkomlega og nú er erfitt að ímynda sér að nota venjulega göngugrind. Í fyrstu tveimur 5 km hlaupunum hafði ég bæði framhjólin niðri á jörðinni. Þó erfitt væri að beygja reyndist helsta áskorunin vera að borgargötur eru örlítið kúptar í miðjunni svo að regnvatn renni af. Það gerði mjög erfitt að halda Veloped í beinni línu án þess að hann leitaði út að gangstéttunum.

Í hálfmaraþoninu stillti ég Veloped þannig að eitt framhjól væri á jörðinni og hitt í lausu lofti. Til að bæta við aðeins meiri stöðugleika notaði ég líka torfæruframhjólin. Það gekk frábærlega, en því miður var hraðinn minn of lítill fyrir þennan viðburð og ég var látinn hætta. Við vorum á nokkrum af fjölförnustu götum Barcelona, sem voru lokaðar fyrir umferð, og lögreglan sá um að opna þær aftur þegar hlaupararnir voru komnir fram hjá. Eftir 6 km var mér sagt að hraðinn minn væri of lítill og að þeir þyrftu að koma götunum í eðlilegt horf. Á vissan hátt var ég neyddur til að hætta – ég hefði haldið áfram, en ég gat einfaldlega ekki farið hraðar, svo ég átti ekkert val annað en að stíga til hliðar.

Ég átta mig á því að á þessu stigi væri skynsamlegast að sætta sig við að ég muni aldrei geta hlaupið aftur og gefast upp – en ég neita því. Ég ætla að halda áfram að æfa og taka þátt í sömu hlaupum á næsta ári, og ef þarf árið eftir, þar til ég get hlaupið aftur.