10 χρόνια αργότερα - ακόμα η ίδια θέληση

Πώς σας φάνηκε η προπόνησή σας για αποκατάσταση;

Προπονούμαι σκληρά με ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα που σχεδίασε ο Ολυμπιονίκης δρομέας Sergio Heredia, το οποίο περιλαμβάνει τρεις συνεδρίες γυμναστικής την εβδομάδα. Στην αρχή, η προπόνηση σε ένα κανονικό γυμναστήριο -όχι ειδικά για άτομα με αναπηρία- ήταν μια μεγάλη πρόκληση. Αλλά χάρη στην πολλή επιμονή και την υπομονή των άλλων μελών, έμαθα να χρησιμοποιώ όλα τα μηχανήματα με ασφάλεια.

Έχετε και το Walker και το Veloped. Πότε χρησιμοποιείτε το Walker;

Για να πηγαίνω στο γυμναστήριο και να κινούμαι μέσα, βασίζομαι στο Trionic (τετράτροχο) Walker. Η σταθερότητα και το μικρό του μέγεθος το καθιστούν ιδανικό για πλοήγηση μεταξύ μηχανημάτων γυμναστικής. Επιπλέον, ο σπορ σχεδιασμός του με κάνει να νιώθω περήφανος και όχι αμήχανος που χρησιμοποιώ βοήθημα βάδισης.

Το να είμαι συνεπής χρήστης του γυμναστηρίου δεν έχει βελτιώσει μόνο το περπάτημά μου - έχει κάνει και την καθημερινή μου ζωή ευκολότερη.

Πότε χρησιμοποιείτε το Veloped στην ανάρρωσή σας;

Από τις τέσσερις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας, αφιερώνω τρεις στο πραγματικό τρέξιμο... δηλαδή στο "γρήγορο περπάτημα". Για αυτές τις εξόδους, έχω εμπιστευτεί πλήρως το Veloped και τώρα είναι δύσκολο να φανταστώ να χρησιμοποιώ ένα κανονικό rollator. Στους δύο πρώτους μου αγώνες 5 χιλιομέτρων, είχα και τους δύο μπροστινούς τροχούς στο έδαφος. Παρόλο που οι στροφές ήταν δύσκολες, η κύρια πρόκληση αποδείχθηκε ότι ήταν ότι οι δρόμοι της πόλης είναι ελαφρώς καμπυλωμένοι στη μέση για να επιτρέπουν την απορροή της βροχής. Αυτό δυσκόλευε πολύ το να διατηρήσω το Veloped σε ευθεία γραμμή χωρίς να παρασυρθώ προς τα πεζοδρόμια.

Για τον ημιμαραθώνιο, έβαλα το Veloped στη ρύθμιση που έχει τον έναν μπροστινό τροχό στο έδαφος και τον άλλο στον αέρα. Για να προσθέσω λίγο περισσότερη σταθερότητα, χρησιμοποίησα επίσης τους μπροστινούς τροχούς εκτός δρόμου. Πήγε υπέροχα, αλλά δυστυχώς ο ρυθμός μου ήταν πολύ αργός για αυτό το γεγονός και με ανάγκασαν να τα παρατήσω. Βρισκόμασταν σε μερικούς από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Βαρκελώνης και ήταν κλειστοί για την κυκλοφορία, η αστυνομία ήταν υπεύθυνη για το άνοιγμα τους μόλις περνούσαν οι δρομείς. Μετά από 6 χιλιόμετρα, μου είπαν ότι ο ρυθμός μου ήταν πολύ αργός και έπρεπε να επαναφέρουν τους δρόμους στην κανονική τους κατάσταση. Κατά κάποιο τρόπο, αναγκάστηκα να τα παρατήσω - θα συνέχιζα, αλλά απλά δεν μπορούσα να κινηθώ πιο γρήγορα, οπότε δεν είχα άλλη επιλογή από το να κάνω στην άκρη.

Καταλαβαίνω ότι σε αυτό το στάδιο το πιο λογικό θα ήταν να αποδεχτώ ότι δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά να τρέξω και να τα παρατήσω—αλλά αρνούμαι να το κάνω. Θα συνεχίσω την προπόνηση και θα κάνω τους ίδιους αγώνες του χρόνου, και αν χρειαστεί, και τον επόμενο χρόνο, μέχρι να μπορέσω να τρέξω ξανά.